Op dit moment zit ik na een werkdag met mijn nieuwe onesie van Hunkemöller lui op de bank. Ik heb net wat kaarsjes aangezet om deze regenachtige koude avond toch wat gezelliger te maken en de waterkoker staat aan. Meer dan een maand geleden studeerde ik af en al bijna een maand werk ik bij een heel tof mediabureau. Tijd voor een update. Een enorme switch hoor het eigenlijk te zijn, zo van student naar een fulltime baan. Maar het valt allemaal eigenlijk best wel mee.
Ik begin deze blogpost met een persoonlijk weetje. Ik ben fan van pyjama's. Van die comfi, niet-charmante, warme, wollige pyjama's. Als ik thuis kom dan kleed ik me het liefst zo snel mogelijk om in mijn loungewear. Mijn stapel pyjama-kleding is groter dan mijn stapel shirts. Echt waar. En aangezien het pyjama seizoen weer is begonnen, heb ik een shopping opgesteld met mijn favoriete items!
Ik blog al bijna vijf jaar. VIJF JAAR! En dan te bedenken dat ik eigenlijk al sinds mijn elfde blog. Dat betekent dat ik al ruim 12 jaar actief ben in blogland. In die jaren heb ik heel veel blogpauzes gehouden, heb ik met liefde blogjes geschreven, maar ook met frustratie. Ik heb blogland zien groeien en veranderen. Maar, ik ben nooit echt gestopt. Daarom leek het mij leuk om weer eens een lijstje te maken (Laura Lijstje hier) met waarom ik nog steeds blog.
Een kleine eeuwigheid geleden vroeg ik op Instagram of jullie vragen voor mij hadden. En ja hoor, jullie maakten goed gebruik van de gelegenheid. Deel 1 verscheen direct op mijn blog en jullie bleken nog meer vragen voor mij te hebben. En nee hoor, ik ben niet vergeten om antwoord te geven op alle vragen. Het komt alleen iets later online (lees: 4 maanden later) dan gepland. Oh, wat een slechte blogger ben ik eigenlijk ook.
Al hobbelend zaten wij in een klein busje met 10 andere reizigers die het eiland wilden ontdekken op een makkelijke en goedkope manier. Louis, de tourguide, lulde vijf kwartier in een uur. Frans en Engels door elkaar. Ik was meteen onder de indruk hoe snel hij tussen de talen kon schakelen, maar bedacht me toen dat dit zijn baan was en dat hij vast goed had geoefend. Louis zou ons die dag het westen van het eiland laten zien. En ons vol met weetjes stoppen over de lokale bevolking.
De vorige blogpost is goed gelezen zeg, wow! Ik merk dat iedereen het wel kan waarderen dat ik zo persoonlijk mijn banenjacht deel. Daarom typ ik met liefde weer een nieuwe blogpost over de volgende stap. Want, als je weet wat je wilt, hoe kom je daar dan? Mijn antwoord is: met behulp van je netwerk. Dit heeft mijn namelijk ook geholpen (lees het leuke nieuws onderaan de blogpost maar).